Proje alanının “kentsel çekim merkezi” olması ve “kamusal bir odak” haline getirilmesi fikri en etkili tasarım girdisi olmuştur. Bu doğrultuda, kent ile kurulan güçlü bağlamla ve yapı-kent arasındaki sınırların eritilmesiyle, yapıda oluşturulan etkileşim yüzeyleri ve geçirgenlikler “ÇARŞI” mantığını kuvvetlendirmiştir. Yapı ile kent arasında ve yakın çevre ile yapı çeperinde kurulan morfolojik ilişkiler sayesinde; kentlinin yapıya dahil olması ve yapının bir “iletişim mekan” haline gelmesi sağlanmıştır. Kurulan “iletişim mekan” ile proje alanının bulunduğu çevrenin sosyal, kültürel ve ekonomik gelişimine katkı sağlaması desteklenmiştir.

 

Yapı tasarımında; erişilebilirlik, sürdürülebilirlik, yapı ekonomisine katkı ve kentsel estetik ilkeleri tasarımın şekillenmesinde önemli birer yol gösterici olmuştur.

​

Mevcut arazi ve yakın çevresinde en büyük sorunlardan biri olan “otopark sorunu” yakın çevrede bulunan yeşil dokuyu işgal etmekte, trafiği yer yer kilitleme konumuna getirmekte ve yoğun araç dokusu, görüntü kirliliğine sebebiyet vermektedir. Bu doğrultuda; otopark, yapının bodrum katlarına alınmış ve birçok sorunu beraberinde getiren mevcut açık otoparkların neredeyse tamamı, “kentsel estetik” de gözetilerek yerini düzenlenmiş yeşil alana bırakıp kente ve kentliye yeniden kazandırılmıştır.

​

“Geçirgen ve yapıya dahil eden bir yakın çevre düzeni”

 

Kent-yakın çevre, yakın çevre-yapı gibi kurulan tüm ilişkilerde oluşturulan bağlantıların tümü hareketi kütleye yönlendirecek ya da kütleye alacak şekilde tasarlanmıştır.